Lief dagboek,
Wat een ontzettend zware periode bewandel ik weer.De maand december had ik veel last van buikkrampen en diarree contact opgenomen met het ziekenhuis en mijn behandelend arts dacht aan een virus.
Ik ben toen aardig wat kilo's verloren en ik voelde me steeds zwakker worden toch knapte ik weer op en heb ondanks dit kunnen genieten van de feestdagen.
Vorige week maandag ben ik bij de Arbo arts geweest en gaf aan dat ik iedere week een paar uurtjes op de werkvloer wil mee draaien maar dit mocht maar therapeutisch.
Feest in mijn hart maar woensdag begon die vreselijke buikpijn weer en hevige diarree ......
Weer een paar kilo lichter en een paar dagen zo zwak dat ik op bed ben gebleven.
Ik heb gehuild dacht dat ik dood ging WAAROM????
Maandag contact opgenomen met het ziekenhuis volgende week ga ik vervroegd de molen in buikecho ct scan bloed prikken en urine verzamelen.
En 17febr al de uitslag ik ben razend bang doods bang maar dit is niet goed ik ben erg zwak maar ik wil nog niet dood.
Toch komt het laatste wel steeds dichterbij maar roep s'nachts in het donker God en vraag om kracht en leg mijn angsten in zijn hand.
Ik merk vooral aan mijn dochter hoe moeilijk deze situatie voor haar is ze knuffelt me plat en hangt aan mij vraagt of ik ergens hulp bij nodig heb zo ontzettend lief.
Maar zegt ook dat ze het steeds moeilijker vind te geloven ??
Dat begrijp ik heel goed weet ook niet hoe ik haar daarmee kan helpen.
Op school gaat het ook matig met haar ze helpen haar met man en macht helemaal top want het is haar examen jaar.
Met de jongens gaat het.............
Ik hoop dat ik nog een behandeling mag ondergaan en dan nog even uitstel van !!!!!
Ik had liever wat positiever geschreven maar helaas
Lief dagboek tot heel gauw xxxxx
